Marcin Kamola
Zadzwoń do nas
(+48) 799 138 401
Napisz do nas
dr.marcinkamola@gmail.com
To jedno z najmniej pomocnych pytań, jakie można zadać uczniowi po nagraniu.
Uczeń prawdopodobnie nie rozumie wszystkiego. I właśnie to może go zniechęcić.
Lepiej zapytać:
„O czym był ten tekst?”
„Kto rozmawiał?”
„Gdzie odbywała się rozmowa?”
„Jaki był główny problem?”
Najpierw sprawdzamy ogólne rozumienie, a dopiero później szczegóły.
Uczeń nie powinien otrzymywać nagrania całkowicie bez kontekstu.
Przed odsłuchaniem można:
Przykład:
Temat: „Ein Vorstellungsgespräch”.
Przed nagraniem można zapytać:
„Wo findet das Gespräch statt?”
„Wer spricht mit wem?”
„Welche Fragen könnte der Arbeitgeber stellen?”
Uczeń zaczyna wtedy aktywnie przewidywać treść.
Dobre ćwiczenie ze słuchania nie powinno polegać na tym, że uczeń od razu próbuje zrozumieć każde słowo.
Można podzielić pracę na trzy etapy:
Pierwsze słuchanie: ogólny sens.
Drugie słuchanie: najważniejsze informacje.
Trzecie słuchanie: szczegóły i język.
To pozwala uczniowi stopniowo budować rozumienie.
To jedna z najważniejszych rzeczy, których należy nauczyć.
W prawdziwej rozmowie nie zawsze rozumiemy każde słowo. Mimo to możemy zrozumieć sens wypowiedzi.
Jeżeli uczeń zatrzyma się na jednym nieznanym wyrazie, może przegapić kolejne trzy zdania.
Warto więc ćwiczyć strategię:
„Nie rozumiem tego słowa, ale rozumiem, o czym jest rozmowa.”
To bardzo ważna umiejętność komunikacyjna.
Na niższych poziomach lepiej często sprawdzają się krótkie fragmenty niż długie nagrania.
30 sekund dobrze wykorzystanego materiału może być bardziej wartościowe niż pięciominutowy dialog, którego uczeń prawie nie rozumie.
Krótkie nagranie można odsłuchać kilka razy i za każdym razem postawić inne zadanie.
To samo nagranie można wykorzystać na kilka sposobów.
Pierwsze słuchanie:
„Wybierz właściwy temat.”
Drugie:
„Zaznacz, które informacje są prawdziwe.”
Trzecie:
„Uzupełnij brakujące słowa.”
Czwarte:
„Powtórz najważniejsze zdania.”
Dzięki temu uczeń nie ma poczucia, że po prostu słucha tego samego nagrania w kółko.
Problemem ucznia często nie jest brak znajomości słowa, ale fakt, że w normalnej mowie brzmi ono inaczej niż w jego wyobrażeniu.
Uczeń zna:
„Ich habe es nicht gesehen.”
ale w szybkim nagraniu może mieć problem z rozpoznaniem całej wypowiedzi.
Warto więc zwracać uwagę na:
Nie trzeba jednak analizować fonetycznie każdej wypowiedzi. Najważniejsze jest przyzwyczajenie ucznia do naturalnego języka.
Nagranie powinno być wyzwaniem, ale nie powinno być ścianą nieznanego języka.
Jeżeli uczeń A2 słucha materiału przeznaczonego dla rodzimych użytkowników języka i nie rozumie prawie niczego, problemem nie musi być jego poziom.
Problemem może być źle dobrany materiał.
Warto brać pod uwagę:
Uczeń nie powinien słuchać wyłącznie nagrań z podręcznika.
Warto stopniowo wprowadzać:
Różne materiały przygotowują ucznia do różnych sytuacji komunikacyjnych.
Podręcznik jest dobrym punktem wyjścia, ale nie powinien być jedynym źródłem języka.
Słuchanie nie powinno zawsze kończyć się na odpowiedziach do ćwiczenia.
Po nagraniu można poprosić ucznia o:
Przykład:
Po rozmowie w restauracji uczeń może odegrać podobną sytuację, ale zmienić zamówienie.
Dzięki temu słuchanie prowadzi bezpośrednio do aktywnego używania języka.
Transkrypcja może być bardzo pomocna, ale warto wykorzystać ją dopiero po pierwszych próbach samodzielnego słuchania.
Dobry schemat:
Uczeń może wtedy zobaczyć, że wiele słów, które wydawały mu się nieznane, w rzeczywistości znał, tylko nie rozpoznał ich w szybkiej mowie.
Doświadczony słuchacz nie tylko słucha. On również przewiduje.
Jeżeli słyszymy:
„Ich möchte gern einen Tisch für zwei Personen...”
możemy przewidzieć, że za chwilę pojawi się pytanie dotyczące godziny, dnia albo rezerwacji.
Takie przewidywanie pomaga szybciej rozumieć wypowiedzi.
Można ćwiczyć je jeszcze przed odsłuchaniem nagrania, pytając ucznia:
„Was könnte die Person sagen?”
Jeżeli po każdym niezrozumiałym fragmencie zatrzymujemy nagranie, lekcja może zamienić się w tłumaczenie tekstu.
Lepiej pozwolić uczniowi najpierw wysłuchać całości.
Dopiero później można wrócić do najtrudniejszych fragmentów.
Celem ćwiczenia słuchania jest przede wszystkim rozwijanie rozumienia ze słuchu, a nie przetłumaczenie każdego zdania.
Temat: „Ein Tag im Büro”.
5 minut: rozmowa wprowadzająca i przewidywanie treści.
5 minut: pierwsze słuchanie, tylko ogólny sens.
10 minut: drugie słuchanie i wyszukiwanie konkretnych informacji.
10 minut: praca z transkrypcją i trudnymi fragmentami.
10 minut: rozmowa na podstawie nagrania.
5 minut: powtórzenie najważniejszych zwrotów.
Taki schemat można łatwo dostosować do poziomu A1-C1.
Podczas pracy ze słuchaniem warto unikać:
Największym błędem jest jednak przekonanie, że uczeń „po prostu musi więcej słuchać”.
Samo słuchanie nie wystarczy. Trzeba nauczyć ucznia, jak słuchać.
Dobre ćwiczenie słuchania nie polega na tym, że uczeń rozumie 100% nagrania.
Polega na tym, że z każdym kolejnym kontaktem z językiem coraz lepiej radzi sobie z tym, czego nie rozumie.
Uczeń powinien stopniowo nauczyć się:
„Nie znam tego słowa, ale rozumiem kontekst.”
„Nie usłyszałem jednego zdania, ale wiem, o czym mówią.”
„Nie rozumiem wszystkiego, ale potrafię znaleźć najważniejsze informacje.”
To właśnie jest prawdziwy postęp w rozumieniu niemieckiego ze słuchu.
Skuteczna nauka słuchania wymaga czegoś więcej niż odtwarzania nagrań.
Nauczyciel powinien:
Dzięki temu uczeń nie tylko „robi ćwiczenia ze słuchania”, ale rzeczywiście rozwija umiejętność rozumienia żywego języka niemieckiego.
Dlaczego uczniowie często mają problem ze słuchaniem po niemiecku?
Ponieważ rozumienie ze słuchu wymaga jednoczesnego rozpoznawania słów, przetwarzania znaczenia, śledzenia kontekstu i radzenia sobie z naturalnym tempem mowy.
Ile razy powinno się odtwarzać jedno nagranie?
Nie ma jednej zasady. Zwykle warto wykorzystać kilka odsłuchań, ale każde powinno mieć inny cel. Pierwsze może służyć zrozumieniu ogólnego sensu, kolejne wyszukiwaniu informacji i analizie szczegółów.
Czy uczeń powinien mieć transkrypcję?
Tak, ale najlepiej nie od razu. Najpierw warto dać mu możliwość samodzielnego zrozumienia nagrania, a transkrypcję wykorzystać później do analizy trudniejszych fragmentów.
Czy warto wykorzystywać autentyczne materiały?
Tak, szczególnie na wyższych poziomach. Warto jednak dobierać je do możliwości ucznia. Autentyczny materiał nie musi oznaczać bardzo trudnego materiału.
Co zrobić, jeśli uczeń rozumie tekst pisany, ale nie rozumie go ze słuchu?
Należy ćwiczyć rozpoznawanie znanych słów w naturalnej wymowie, tempo mowy, łączenie wyrazów i przewidywanie treści. Pomocna jest również praca z krótkimi nagraniami i późniejsze porównywanie nagrania z transkrypcją.
Przeczytaj także:
Marcin
Kamola