Marcin Kamola
Zadzwoń do nas
(+48) 799 138 401
Napisz do nas
dr.marcinkamola@gmail.com
Pierwszym krokiem powinno być dokładne poznanie egzaminu.
Nauczyciel powinien wiedzieć:
Nie chodzi jednak o to, aby od pierwszej lekcji rozwiązywać arkusze.
Znajomość egzaminu powinna być mapą, a nie całym krajobrazem nauki.
Uczeń może mieć problem z zadaniem z dwóch zupełnie różnych powodów.
Może nie znać potrzebnego słownictwa lub gramatyki.
Może też znać język, ale nie wiedzieć, jak podejść do konkretnego typu zadania.
Dlatego warto rozdzielić diagnozę na dwa pytania:
To pozwala uniknąć sytuacji, w której nauczyciel próbuje rozwiązać problem językowy kolejnymi ćwiczeniami egzaminacyjnymi.
Uczeń powinien dokładnie wiedzieć, czego może się spodziewać.
Warto pokazać mu:
Dzięki temu egzamin przestaje być nieznaną konstrukcją.
Jednocześnie nie należy poświęcać na ten temat całych tygodni. Uczeń powinien szybko przejść od poznawania formatu do praktycznego używania języka.
To jedna z najważniejszych zasad.
Przykładowo, jeżeli uczeń ma problemy z zadaniami na rozumienie tekstu, nie zawsze potrzebuje kolejnego tekstu egzaminacyjnego.
Może najpierw potrzebować:
Dopiero później warto wrócić do zadania egzaminacyjnego.
Technika egzaminacyjna ma znaczenie i nie należy jej ignorować.
Uczeń powinien wiedzieć na przykład:
Strategia powinna jednak pomagać w rozumieniu języka, a nie zastępować jego znajomość.
Czasami problem nie znajduje się w samym zadaniu, lecz w jego poleceniu.
Uczeń powinien nauczyć się rozpoznawać czasowniki i informacje wskazujące, co dokładnie należy zrobić.
Warto ćwiczyć pytania:
Można również regularnie prosić ucznia, aby przed rozwiązaniem zadania własnymi słowami powiedział, czego się od niego wymaga.
W wielu zadaniach egzaminacyjnych pojawiają się odpowiedzi, które brzmią wiarygodnie, ale są niepoprawne.
Uczeń powinien nauczyć się nie tylko znajdować poprawną odpowiedź, ale również uzasadniać, dlaczego pozostałe są błędne.
To bardzo dobre ćwiczenie językowe.
Zamiast:
„B jest poprawne.”
lepiej:
„B jest poprawne, ponieważ w tekście znajduje się informacja..., natomiast A mówi..., czego tekst nie potwierdza.”
W ten sposób technika egzaminacyjna rozwija również rozumowanie w języku niemieckim.
Podczas egzaminu uczeń prawdopodobnie spotka słowa, których nie zna.
To normalne.
Warto nauczyć go:
To umiejętność przydatna nie tylko podczas egzaminu, ale również w prawdziwym życiu.
Wiedza językowa nie wystarczy, jeśli uczeń nie potrafi zarządzać czasem.
Dlatego część ćwiczeń powinna odbywać się z ograniczeniem czasowym.
Nie oznacza to jednak, że każde zadanie trzeba rozwiązywać na czas.
Najpierw uczeń powinien nauczyć się wykonywać zadanie poprawnie. Dopiero później można stopniowo zwiększać presję czasową.
To właśnie tutaj można uniknąć pułapki „uczenia pod test”.
Jeżeli tematem egzaminacyjnego tekstu jest praca, można później:
Jeżeli tematem jest podróż, można przygotować:
Wtedy materiał egzaminacyjny staje się punktem wyjścia do prawdziwej komunikacji.
Dobrym rozwiązaniem jest połączenie:
„zadanie egzaminacyjne + zadanie komunikacyjne”.
Przykład:
Czytanie:
Słuchanie:
Pisanie:
Mówienie:
Sam wynik egzaminacyjnego ćwiczenia niewiele mówi.
Znacznie więcej informacji daje analiza błędów.
Po wykonaniu zadania uczeń może oznaczyć swoje pomyłki:
Po kilku tygodniach można zobaczyć, gdzie naprawdę znajduje się problem.
Jeżeli większość błędów wynika ze słownictwa, trzeba pracować nad słownictwem. Jeśli uczeń regularnie źle interpretuje polecenia, trzeba ćwiczyć właśnie tę umiejętność.
Próbny egzamin jest wartościowym narzędziem, ale nie powinien zastępować normalnej nauki.
Jeżeli uczeń co tydzień rozwiązuje cały arkusz, nauczyciel może szybko uzyskać dużo danych, ale uczeń niekoniecznie otrzyma wystarczająco dużo czasu na poprawę swoich problemów.
Lepszy może być cykl:
Pełny egzamin próbny powinien być podsumowaniem pewnego etapu pracy, a nie codziennym treningiem.
Arkusz może być czymś więcej niż testem.
Można wykorzystać pojedyncze zadanie do:
Nie trzeba zawsze rozwiązywać całego arkusza od początku do końca.
Czasami jedno dobre zadanie może dostarczyć materiału na znaczną część lekcji.
Przygotowanie egzaminacyjne powinno prowadzić do coraz większej samodzielności.
Po napisaniu tekstu uczeń nie powinien od razu otrzymać listy wszystkich błędów od nauczyciela.
Najpierw może sam sprawdzić:
Dopiero później nauczyciel może uzupełnić korektę.
Uczeń zaczyna wtedy rozumieć nie tylko, co zrobił źle, ale również jak samodzielnie znaleźć błąd.
W przypadku egzaminów, na których mówienie nie jest główną częścią oceny, łatwo je ograniczyć.
To błąd.
Mówienie pomaga utrwalać:
Można nawet wykorzystywać tematy egzaminacyjne jako punkt wyjścia do krótkiej rozmowy.
Przy dłuższym przygotowaniu dobrze jest podzielić pracę na etapy. Oczywiście plan powinien być modyfikowany w zależności od poziomu i konkretnego egzaminu.
Przykładowy plan ośmiotygodniowy:
| Tydzień | Główny cel |
|---|---|
| 1 | diagnoza i poznanie formatu egzaminu |
| 2 | słownictwo i rozumienie tekstu |
| 3 | słuchanie i strategie pracy z nagraniem |
| 4 | gramatyka potrzebna do zadań |
| 5 | pisanie i struktura wypowiedzi |
| 6 | mówienie i reakcje językowe |
| 7 | zadania mieszane i praca z czasem |
| 8 | egzamin próbny, analiza i ostatnie powtórki |
Temat: rozumienie tekstu
0-10 min:
10-20 min:
20-30 min:
30-40 min:
40-50 min:
50-57 min:
57-60 min:
W takiej lekcji egzamin jest obecny, ale nie przejmuje całych zajęć.
Podczas przygotowania egzaminacyjnego warto uważać na kilka pułapek:
Największym zagrożeniem jest sytuacja, w której uczeń potrafi dobrze rozwiązywać znane typy zadań, ale gubi się, gdy pojawia się nieco inny tekst, temat lub sposób sformułowania polecenia.
Dobre przygotowanie do egzaminu powinno odpowiadać na dwa pytania:
„Czy uczeń potrafi zdać egzamin?”
oraz:
„Czy uczeń rzeczywiście zna niemiecki?”
Najlepiej, kiedy odpowiedź na oba pytania brzmi: tak.
Egzamin powinien być celem krótkoterminowym, ale rozwój językowy powinien wykraczać poza dzień egzaminu.
Jeżeli uczeń nauczy się rozumieć teksty, słuchać, mówić, pisać, analizować błędy i samodzielnie korzystać z języka, techniki egzaminacyjne będą znacznie łatwiejsze do opanowania.
Skuteczne przygotowanie do egzaminu z niemieckiego nie powinno polegać na mechanicznym wykonywaniu kolejnych arkuszy.
Dobry nauczyciel:
Najlepszym przygotowaniem do egzaminu nie jest nauczenie ucznia, jak przewidywać odpowiedzi. Jest nim nauczenie go, jak radzić sobie z językiem.
Czy trzeba rozwiązywać arkusze na każdej lekcji?
Nie. Znacznie skuteczniejsze jest przeplatanie zadań egzaminacyjnych z normalną pracą językową.
Kiedy rozpocząć przygotowanie egzaminacyjne?
Najlepiej odpowiednio wcześnie, aby można było jednocześnie rozwijać język i stopniowo poznawać format egzaminu.
Czy warto uczyć gotowych zwrotów do pisania?
Tak, ale nie należy ograniczać się do zapamiętywania całych tekstów. Uczeń powinien rozumieć funkcję poszczególnych struktur i potrafić wykorzystać je w różnych sytuacjach.
Czy próbny egzamin jest potrzebny?
Tak. Powinien jednak pełnić przede wszystkim funkcję diagnostyczną i kontrolną.
Jak przygotować ucznia, który zna niemiecki, ale słabo radzi sobie z egzaminami?
W takim przypadku warto skupić się przede wszystkim na strukturze zadań, analizie poleceń, strategiach rozwiązywania, zarządzaniu czasem i pracy z dystraktorami.
Co jest ważniejsze: język czy technika egzaminacyjna?
Język jest podstawą. Technika egzaminacyjna powinna pomagać uczniowi wykorzystać posiadane umiejętności, a nie je zastępować.
Potrzebujesz profesjonalnej pomocy w nauce? Kliknij tutaj i umów się na darmową, godzinną lekcję próbną.
Przeczytaj także:
Marcin
Kamola